Historia chelatacji

Historia chelatacji jako metody terapeutycznej, jak to często w bywa, zaczęła się od przypadku.

EDTA –  związek chemiczny używany w chelatacji został syntetyzowany po raz pierwszy przez niemieckiego badacza Ferdinand Munza i opatentowany w 1935 roku w Stanach Zjednoczonych w 1941 roku.

Jego zdolność do wiązania jonów metali ciężkich i usuwania ich z organizmu wykorzystano po raz pierwszy w 1948 r. w USA. Wtedy to podczas odtruwania pracowników fabryki akumulatorów ołowianych podano właśnie EDTA (etylenodiaminotetraacetic). Wyniki eksperymentu były zaskakujące. Okazało się, że u pacjentów jednocześnie występuje zanikanie objawów  miażdżycy, co wpływa na polepszenie samopoczucia i stanu zdrowia. Ustąpiły u nich dolegliwości występujące w takich chorobach jak dusznica bolesna, chromanie przestankowe, zaburzenia krążenia mózgowego. Zanotowano poprawę widzenia, słuchu, węchu, wzrost energii życiowej. Tej poprawy nie mogło spowodować jedynie usunięcie ołowiu! Od przypadkowego odkrycia , jak to często w medycynie się zdarza, dzielił już tylko krok do wykorzystania EDTA w profilaktyce i leczeniu wielu groźnych chorób.

Raporty na temat działania chelatacji EDTA i jej wpływu na miażdżycę spotkały się z zainteresowaniem lekarzy, ale nie został wprowadzony do użytku, choć już w 1961 roku stwierdzono, że "lek ten może być bezpiecznie używany" w chelatacji.

Popularność terapii chelatowej zaczęła wzrastać. Nikt nie kwestionował stosowania EDTA przy zatruciach metalami ciężkimi, ale wciąż lekarze prowadzili badania nad skutecznością terapii w leczeniu miażdżycy. Od 1953 dr Norman Clarke i jego współpracownicy ze Szpitala Opatrzności Bożej z Detroit, opierając się na tym, że wapń stanowi istotną część płytki miażdżycowej, a sól dwusodowa EDTA chelatuje wapń, zaczęli stosować terapię chelatacyjną tym związkiem u chorych ze schorzeniami miażdżycowymi układu sercowo-naczyniowego. W 1956 spośród 20 pacjentów z dusznicą bolesną (angina pectoris) poddanych terapii chelatacyjnej z użyciem EDTA, u 19 stwierdzili "znaczącą (remarkable) poprawę". W 1960 Kitchell i Meltzer ze Szpitala Prezbiteriańskiego w Filadelfii opublikowali pracę przedstawiającą dobre wyniki przy stosowaniu terapii chelatacyjnej w chorobie wieńcowej. Aczkolwiek u żadnego z 10 pacjentów bezpośrednio po podaniu serii 20 wlewów EDTA nie stwierdzili poprawy, to po 3 miesiącach od kuracji poprawę tę stwierdzili u 9 z 10 pacjentów. Autorzy ci potwierdzili skuteczność i wartość terapii w kolejnym artykule.  Poczynając od 1982 roku opublikowano wiele naukowych artykułów, w których prezentowano wyniki badań nad wpływem terapii chelatowej na liczne wskaźniki laboratoryjne i kliniczne. Pozytywny skutek terapii został wskazany m. in. w odniesieniu do: cholesterolu HDL i całkowitego, zależności częstości akcji serca od wysiłku, skurczowego ciśnienia tętniczego. Pozytywne efekty wpływu chelatacji przy terapii  miażdżycy potwierdzają badania heidelberskie ( 1985 r.), duńskie (1991 – 1992) i nowozelandzkie (1994 r.) Terapia chelatowa oprócz oczyszczania naczyń krwionośnych powoduje także powstrzymanie procesów miażdżycowych.

 

Wyniki badań potwierdzające korzystny wpływ chelatacji u osób z chorobami serca przedstawiono  na dorocznej sesji naukowej Amerykańskiego  Towarzystwa Kardiologicznego 5 listopada 2012 w Los Angeles. W raporcie z badania stwierdzono, że  długotrwała terapia zmniejsza ryzyko zawałów serca, udarów i innych problemów sercowo-naczyniowych aż o 18 proc.

 

Terapia jest bardzo popularna na świecie. Tylko w Stanach Zjednoczonych z powodzeniem stosuje ją ponad 2000 lekarzy. Są oni zrzeszeni w ACAM (American College of Advacement Medicine), które służy wymianie doświadczeń, prowadzeniu badań oraz opracowaniu standardów leczenia. Według statystyk ACAM terapię przeprowadza się rocznie u ponad miliona pacjentów.

Źródło: wikipedia